Nowi profesorowie

Zmień rozmiar tekstu

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Andrzej Duda 25 kwietnia wręczył nominacje profesorskie 52 osobom. Wśród nich znalazło się troje uczonych z UWM.

Prof. dr hab. inż. Dorota Fopp-Bayat, prof. UWM, Katedra Ichtiologii, Wydział Nauk o Środowisku

Prof. dr hab. inż. Dorota Fopp-Bayat (z lewej) pochodzi z rodziny o tradycjach rybackich. Jej rodzice byli absolwentami Wydziału Rybackiego WSR w Olsztynie i prowadzili własne gospodarstwo rybackie. Zainteresowania rybactwem i akwakulturą rozwijała już więc od wczesnego dzieciństwa. Tytuł zawodowy magistra inżyniera rybactwa, uzyskała w 1998 r. na Wydziale Ochrony Wód i Rybactwa Śródlądowego Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie. Stopień naukowy doktora w dyscyplinie rybactwo uzyskała w 2003 r. na Wydziale Ochrony Środowiska i Rybactwa UWM i tam też w 2010 r. - stopień naukowy doktora habilitowanego w dyscyplinie rybactwo.

Pracę zawodową zaczęła w 2003 r. jako asystent w Zakładzie Genetyki Ewolucyjnej Wydziału Ochrony Środowiska i Rybactwa UWM, następnie pracowała jako adiunkt w Katedrze Ichtiologii Wydziału Ochrony Środowiska i Rybactwa UWM, gdzie obecnie zajmuje stanowisko profesora nadzwyczajnego.

W pracy naukowej prof. Fopp-Bayat specjalizuje się w genetyce ryb, a w szczególności ryb jesiotrowatych. Interesuje ją biologia rozrodu ryb. Jej największym sukcesem badawczym było wyprodukowanie żywotnego gynogenetycznego potomstwa jesiotra syberyjskiego o wyłącznie matczynym genomie, które zostało podchowane do stadium uzyskania dojrzałości płciowej. To eksperymentalne stado jest prawdopodobnie jedynym takim stadem na świecie. Gynogenetyczne samice z tego stada osiągnęły już dojrzałość płciową, co umożliwia prowadzenie kolejnych eksperymentów badawczych związanych z biologią rozrodu tych ryb. Te pionierskie i przełomowe badania wykazały, że płcią heterogametyczną u tego gatunku są samice Prowadziła także eksperymentalne badania biologii rozrodu sterleta.Głównym celem tych badań było poznanie systemu chromosomowej determinacji płci tego gatunku. Zastosowana weryfikacja molekularna potwierdziła wyłączne dziedziczenie DNA po matce.

Szczególnie istotne i nowatorskie okazały się jej badania związane z charakterystyką genetyczną tarlaków, które można wykorzystać do tworzenia rejestrów stad rozrodczych. Opracowane profile genetyczne samic i samców umożliwiają optymalny dobór tarlaków w pary tarłowe. Takie postępowanie hodowlane umożliwia produkcję potomstwa o pożądanej zmienności genetycznej i korzystnych cechach hodowlanych.

Prof. Fopp-Bayat była promotorem jednej pracy doktorskiej i 2 przewodów otwartych. Napisała wiele recenzji w przewodach doktorskich, postępowaniach habilitacyjnych lub przewodach habilitacyjnych. Autorka wielu naukowych artykułów i samodzielnych publikacji.

Prof. dr hab. Katarzyna Glińska-Lewczuk, Katedra Gospodarki Wodnej, Klimatologii i Kształtowania Środowiska, Wydział Kształtowania Środowiska i Rolnictwa UWM

Prof. dr hab. Katarzyna Glińska-Lewczuk (z prawej) jest absolwentką Uniwersytetu Gdańskiego, kierunku geografia w specjalności hydrologia i klimatologia. W 2001 r. otrzymała stopień naukowy doktora, a w 2010 r. doktora habilitowanego nauk rolniczych w zakresie kształtowania środowiska, specjalność: hydrologia, woda w krajobrazie. Obecnie pracuje na Wydziale Kształtowania Środowiska i Rolnictwa, w Katedrze Gospodarki Wodnej, Klimatologii i Kształtowania Środowiska (dawniej Melioracji i Kształtowania Środowiska), której jest kierownikiem.

Zajmuje się badaniem czynników kształtujących jakość i ilość zasobów wodnych. Szczególnie ważne w jej dorobku są badania starorzeczy, jako centrów bioróżnorodności, dla których opracowała autorską metodę klasyfikacji. Jest współautorką metodyki oceny tych ekosystemów, stosowanej w europejskim systemie NATURA 2000. Jej badania mają charakter interdyscyplinarny. Wykorzystuje w nich najnowsze techniki badawcze. Dorobek prof. dr hab. Katarzyny Glińskiej-Lewczuk rozpoznawalny jest w międzynarodowej przestrzeni naukowej, składa się na niego 295 publikacji naukowych i opracowań o łącznej liczbie ponad 1500 pkt. MNISW. Indeks h (Hirsch’a) określający wagę i znaczenie wszystkich prac naukowych, wynosi 11, a sumaryczny IF przekroczył 60.

Była twórcą kilku zespołów badawczych krajowych i międzynarodowych, co dało podstawę do uzyskania wielu projektów naukowo-badawczych, m.in. w ramach 7PR UE, MNISW, NCBiR i NCN, których była kierownikiem lub głównym wykonawcą. Pod Jej kierunkiem powstał interdyscyplinarny zespół realizujący zadania na rzecz gospodarki wodnej. Wypromowała jednego doktora, jest promotorem 3 doktoratów w końcowej fazie realizacji. Pod jej kierunkiem powstało ponad 120 prac dyplomowych.

Prof. dr hab. Katarzyna Glińska-Lewczuk prowadzi szeroką działalność organizacyjną, współpracuje z jednostkami naukowymi w kraju i za granicą w zakresie gospodarowania wodami na obszarach chronionych, głównie poprzez realizację projektów dotyczących gospodarki wodnej i renaturyzacji ekosystemów wodnych. Jest członkiem Interdyscyplinarnego Zespołu ds. Współpracy Międzynarodowej przy MNISW, członkiem Komisji Gospodarki Wodnej Ujścia Wisły przy Oddziale Północnym PAN, wiceprzewodniczącą Komisji Zasobów Przyrodniczych PAN. Od 2012 r. jest przewodniczącą senackiej komisji ds. współpracy międzynarodowej UWM; prowadzi współpracę międzynarodową z polsko-francuskim stowarzyszeniem z regionu L’Indre z Francji, polegającą na upowszechnianiu nauki i kultury, intensyfikując wymianę studentów i pracowników naukowych. Jest pasjonatką podróżowania i fotografii przyrodniczej.

Prof. dr hab. Paweł Skrzypek, Zakład Instrumentalistyki, Katedra Muzyki, Wydział Sztuki

Paweł Skrzypek - pianista, nauczyciel fortepianu jest absolwentem Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie, Ogólnopolskiego Podyplomowego Studium Pianistyki przy PWSM w Warszawie oraz Royal Northern College of Music w Manchestrze w Wielkiej Brytanii, gdzie odbył 4-letnie podyplomowe studia mistrzowskie. Pracę akademicką rozpoczął w 1989 r. w Akademii Muzycznej w Katowicach, gdzie pracował w Katedrze Fortepianu. W 1992 r. przeprowadził przewód kwalifikacyjny I stopnia. W tym samym roku uzyskał w katowickiej uczelni mianowanie na adiunkta. Przewód kwalifikacyjny II stopnia przeprowadził w 1995 r. w Akademii Muzycznej w Poznaniu. Pracę w Katedrze Muzyki UWM rozpoczął w 2004 r. na stanowisku profesora nadzwyczajnego. W 2004 r. uzyskał na UWM mianowanie na stanowisko profesora nadzwyczajnego. UWM pozostaje też jego pierwszym miejscem pracy. Prof. Skrzypek współpracuje również z Uniwersytetem Muzycznym w Warszawie na stanowisku profesora.

Podczas studiów był stypendystą Towarzystwa im. Fryderyka Chopina, otrzymał wyróżnienie Estrady Młodych Festiwalu Pianistyki Polskiej, był członkiem polskiej ekipy na Międzynarodowym Konkursie im. Fryderyka Chopina w 1980 r. i laureatem pierwszych nagród międzynarodowych konkursów pianistycznych w Londynie i Birmingham oraz medalu „Worshipful Company of Musicians of London” za osiągnięcia w dziedzinie pianistyki.

Po powrocie z Wielkiej Brytanii, równolegle z działalnością koncertową zajął się intensywnie pedagogiką. Rozpoczął pracę w Zespole Państwowych Szkół Muzycznych im. Fryderyka Chopina w Warszawie, gdzie 12 lat kierował sekcją fortepianu. W 2004 r. został dyrektorem tej szkoły. W związku z natłokiem obowiązków z funkcji tej zrezygnował na początku 2013 r. Poza Akademią Muzyczną w Katowicach współpracował z kilkoma innymi szkołami i uczelniami. Pełnił funkcję prezesa Polskiego Stowarzyszenia Nauczycieli Fortepianu EPTA-Poland.

Prof. Paweł Skrzypek jest promotorem pianistycznych przewodów doktorskich. Zasiada w jury wielu konkursów pianistycznych, także w roli przewodniczącego. Przewodniczy m.in. komisjom jurorskim finałowych etapów Ogólnopolskich Przesłuchań Uczniów Klas Fortepianu Szkół Muzycznych II stopnia organizowanych przez Centrum Edukacji Artystycznej. Od ponad 20 lat jego uczniowie i studenci zdobywają czołowe nagrody w ogólnopolskich i międzynarodowych konkursach pianistycznych.

Jest zapraszany na mistrzowskie kursy interpretacji w kraju i za granicą, np. w Malezji, Indonezji, Tajlandii, Japonii, Algierii i Tunezji. Przez 20 lat był regularnie zapraszany przez uczelnie i uniwersytety amerykańskie Zachodniego Wybrzeża m.in. University of California w Los Angeles i San Francisco Conservatory of Music. Jest założycielem, dyrektorem i wykładowcą Warszawskich Warsztatów Pianistycznych oraz założycielem, dyrektorem artystycznym i wykładowcą międzynarodowych kursów pianistycznych prowadzonych przez powołany przez niego „Gold Country Piano Institute” w Nevada City w Kalifornii (USA). Wśród jego kadry są tacy światowej sławy wykładowcy fortepianu, jak Lee Kum-Sing z Kanady, John Perry z USA, Thomas Hecht z Singapuru i profesorowie Mark Ray oraz Graham Scott z Wielkiej Brytanii.

Był gościem wszystkich filharmonii w kraju, kilkunastokrotnie występował na krajowych i zagranicznych festiwalach pianistycznych. Zajmuje się też kameralistyką, współpracując z renomowanym kwartetem smyczkowym „Camerata” i z tenorem Leszkiem Świdzińskim. Koncertował w niemal wszystkich krajach Europy, a poza Europą – w Kanadzie, Algierii, Tunezji i w Japonii, Malezji, Indonezji, Tajlandii, Korei Pd. oraz USA. Nagrywał dla wielu stacji telewizyjnych i radiowych, wśród nich dla Polskiego Radia i Telewizji, , BBC, I programu TV i Radia Rosji w Moskwie, kalifornijskiej wytwórni PianoDisc oraz National Public Radio Washington.

Otrzymał wiele nagród w tym dwukrotnie Nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, dwukrotnie też Nagrodę Dyrektora Centrum Edukacji Artystycznej, w 2017 r. srebrny medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” oraz wiele innych nagród i odznaczeń.

Fot. Kancelaria Prezydenta RP, opr. lek

 

w kategorii